منطقه: جوشقان

تاریخ برگزاری :۲۹/۲/۹۱

مدت:1 روز

سرپرست : اردشیر ملک پور

جهت شرکت در برنامه با روابط عمومی گروه آقای مهدی سنماریان تماس حاصل فرمائید

شماره تماس:۰۹۱۳۵۳۵۵۱۷۰

برنامه های سه ماهه زمستان 1390

از اقدامات جست‌وجو و علت مرگ استاد دانشگاه در ارتفاعات توچال!

ماجراي اين مرگ تلخ از جمعه 20 بهمن ماه تا 23 بهمن ماه در ارتفاعات توچال كليد خورد و استاد دانشگاه باوجود ارسال پيامك و درخواست كمك پس از 3 روز به كام مرگ فرو رفت. پس از چاپ گزارش «پيامك‌هاي اضطراري استاد دانشگاه تا لحظه مرگ در برف توچال» كه ماجراي سرنوشت شوم استاد دانشگاهي را پس از گرفتاري 3 شبانه‌روزي در برف و سرما نشان مي‌داد، برادرش «جليل ابراهيمي» نسبت به امدادرساني اعتراض كرد.

چه اعتراضي داريد؟!
در گزارش انتشار يافته بخشي از مطالب جا به جا نقل شده بود و امدادرساني را برجسته كرده بوديد. در صورتي‌كه واقعيت نداشت و نيروهاي امدادي اگر تلاش بيشتري مي‌كردند برادرم حتماً زنده مي‌ماند.

به هر حال كوه بي‌رحم است و اين اتفاق گاهي مي‌افتد؟ 
هر ساله حدود 50 تن از جوانان و ورزشكاران كوه‌نورد تنها در ارتفاعات توچال كشته مي‌شوند!! ... و مسئولان تنها سعي در كاهش آمار تلفات آن دارند بدون آنكه چاره‌اي مسئولانه و كارآمد براي رفع خطرات و حوادث ورزش كوهنوردي بينديشند و خدمتي ارزشمند به هم‌ميهنان ارائه دهند.

چه كمبودهايي؟ 
من واقعاً از اينكه جوانان اينگونه پرپر مي‌شوند متأسفم. آيا جان چنين جوانان پر انرژي و اغلب محقق، ارزش استفاده از تكنولوژي‌هاي از رده جهاني خارج شده حفاظتي و ايمني مانند رديابي دقيق موقعيت جغرافيايي تلفن همراه براي جلوگيري از چنين حوادثي را ندارد. به نظر شما هزينه استفاده از اين ابزار براي كشور در ورزش‌هاي خطرناك بيش از هزينه‌هاي صرف شده براي تربيت چنين جواناني است؟ استفاده از ردياب‌هاي جغرافيايي تلفن همراه، نبود هلي‌كوپتر امداد و نجات فعال كمبودهايي دارد كه نبودشان برادرم را به كشتن داد. البته در روز دوم گم شدن برادرم دكتر رسول ابراهيمي باران، با استفاده از پيگيري‌هاي مداوم تنها هلي‌كوپتر امداد موجود در تهران از جا برخاست و بنابه گفته شاهدان به علت باد و كولاك در ساعات پاياني آن روز در محل خود فرود آمده است. حال آنكه سرماي اين ارتفاعات در آن هنگام به سرعت از º 20 – تا º 40- رسيده است. اين سرماي طولاني براي كوه‌نورد خسته و بي‌خواب كه شب و روز قبل را با سرما و برف و كولاك جنگيده است و خود را بدون سرپناه نگه داشته، قابل تحمل نبوده و وي را تسليم خود كرده است.

با توجه به گفته‌هاي مسئول امداد، استاد ابراهيمي روز سوم نيز زنده بوده است؟ 
ناراحتي ما نيز به همين دليل است. امدادگراني كه به طور متوالي با كوه‌نورد در حال تماس بوده‌اند با توجه به امكانات تكنولوژيكي چطور نتوانستند محل و موقعيت وي را تشخيص داده و برادرم را نجات دهند؟! هلي‌كوپتر امداد در روز سوم، پس از پيگيري مجدد ما ساعت 10 صبح براي يافتن برادرم از پايگاه خارج شده و در منطقه، پروازي سريع و بدون دقت انجام داده است و در محل فرود خود به منطقه بام تهران از رساندن گروه‌هاي امداد داوطلب به قله توچال با توجه به خرابي تله‌كابين، اجتناب كرده و مسئول مربوطه، امدادگران و جستجوگران محلی را از هلی‌کوپتر به بهانه سوخـت‌گیری خارج می‌کند. در حالی که همه می‌دانند که هر هلی‌کوپتر در هنگام پرواز حداقل به مدت 3 ساعت سوخت لازم را به همراه دارد.

از شرایط برادرتان در آن روز پربرف اطلاعی داشتید؟ 
دمای هوا در آن کوهستان در روز آفتابی 20 درجه زیر صفر بوده و در شب صاف  بهº 40- درجه رسیده است. 
روز چهارم پیکر برادرم توسط دوستان کوه‌نوردش نزدیکی محلی پیدا شد که مشخصات تقریبی آن در روز دوم به امدادگران اعلام شده بود.همان محلی که در تماس تلفنی روز دوم ساعت 27/8 اعلام کرده بود در منطقه شکرآب هستم و خانه‌های روستایی را در دره به فاصله 500 متری خود می‌بینم. اما با این حال جست‌وجوی محل‌هایی که احتمال حضور وی وجود داشت یعنی آهار، شکر‌آب و ایگل در مرحله بعد صورت گرفته است اما هر بار امدادگران از ارتفاعات توچال برای پیدا کردن وی شروع به جست‌وجو می‌کردند. اما با این حال از امدادگران داوطلب که تلاش زیادی برای پیدا کردن برادرم کردند تشکر می‌کنم.

گفته‌های گروه‌های امدادی:

گروه‌های امدادی که همه تلاش خود را برای پیدا کردن استاد کرده بودند متأسفانه با جسد وی روبه‌رو شدند. آنان نیز از کمبود امکاناتی که در اختیارشان بود گله داشتند. یکی از آنها که نمی‌خواست نامش فاش شود به خبرنگار شوک گفت:
نیروهای داوطلب تلاش زیادی برای نجات دکتر باران انجام دادند اما ما در حد امکانات خودمان برای نجات وی تلاش کردیم و متأسفانه با وجود همه تلاش‌ها باز هم موفق به نجات این استاد نشدیم.
وی در ادامه گفت: در انبارهای جمعیت هلال‌احمر وسایل و تجهیزات مناسبی برای عملیات نجات وجود دارد اما متأسفانه این تجهیزات در اختیار ما قرار نمی‌گیرد و بیشتر متعلق به نیروهای رسمی است. این در حالی است که بی‌راه نیست اگر بگوییم نیروهای داوطلب در حد نیروهای امدادی و حتی گاهی در بعضی موارد بیشتر از آنها تلاش می‌کنند.

این نیروی داوطلب که در عملیات نجات دکتر باران حضور داشت در مورد این ماجرا گفت: از زمان مطلع شدن از حادثه در قالب چند گروه به سمت کوه حرکت کردیم. در روز نخست خود دکتر مسیر را اشتباه گفت در حالیکه آن روز هم ما و هم خودش انرژی بیشتری داشتیم. این جوان 23 ساله در ادامه گفت: روز دوم وقتی دکتر باران محل خود را اعلام کرد باز به گمان اینکه وی نتوانسته است مسیر خود را درست تشخیص دهد نیروها، خودشان به تشخیص خود به پیدا کردن وی پرداختند اما مشکل اینجا بود که راه‌های زمینی جوابگو نبود و یک فروند هلی‌کوپتری که حضور داشت از سوار کردن نیروهای امدادی سر باز زد و به بهانه نداشتن سوخت از جا بلند نشد و حتی برخورد بدی با ما داشت.

وی در ادامه گفت: بعضی از نیروها حتی لباس مناسب کوه هم بر تن نداشتند و در حالیکه پاهایشان دچار یخ‌زدگی شده بود باز هم به جست‌وجو می‌پرداختند و بسیار تلاش می‌کردند تا گمشده را زنده پیدا کنند اما متأسفانه به نتیجه‌ای که می‌خواستند، نرسیدند.

وی پیدا کردن مقصر را در این حادثه بی‌فایده خواند و گفت: کوه بی‌رحم است! و دکتر باران هم نخستین قربانی کوه نبوده است و آخرین آن نیز نیست و در واقع این یک حادثه بوده است اما از قسمت دوم این ماجرا یعنی تلاش گروه‌های امدادی نیز نمی‌توان غافل شد. آنها همه تلاش خود را کردند و با وجودی که امکانات کمی در اختیار نیروها قرار داده بودند اما تلاش شبانه‌روی آنها بی‌نتیجه ماند و ما تنها توانستیم جسد دکتر را پیدا کنیم.

منبع: روزنامه‌ی ایران

وبلاگ پزشکی کوهستان

شما چه فکر می کنید؟

گروه کوهنوردی باران کوهستان

گزارش برنامه پیاده روی مارکده

سرپرست : خانم نوری

گزارش: خانم نوری

تاریخ :90/8/27

گروه کوهنوردی باران کوهستان

گزارش برنامه صعود به قله سبلان

تاریخ :مرداد ۱۳۹۰

سرپرست : محمد جلوانی

گزارش و عکس : منصور کمیلی

مقاله زیر توسط آقای محمد حسین مقیمی ارسال شده است. ضمن تشکر و قدردانی از ایشان به دلیل زحمتی که کشیدن بنده از ایشان به دلیل تاخیر در قراردادن مقاله فوق در سایت عذرخواهی می کنم.

زمانی که نیاز به یک سیستم (guided rappel) یا فرود با طناب راهنما هست:
طناب راهنما برای اجتناب از موانعی مانند چاه های عمیق آب و یا هیدرولیک ها یا همان سیفون ها به کار گرفته می شود.
بسیار مهم است که نفر اول فرود رونده توانایی درگیری و فرار از چاله ها و سیفون ها فشار هیدرولیک آب را با تمرین کافی و توانایی بالای شنا را داشته باشد، بعد از رها شدن نفر اول از فشار آب، باید طناب راهنما را طوری متصل کند که نفرات بعدی بتوانند از بالای سیفون و با استفاده از آن فرود خود را انجام دهند.
توجه داشته باشید که نفر اول باید تجربه و اعتماد به نفس کافی برای درگیری با موانع اینچنینی را داشته باشد، و این به معنی داشتن تجربه فرار خوب از چاله های آبی و توانایی شنا کردن قوی است!
مراحل ایجاد یک فرود راهنما guided rappel
1) کارگاه بالای خود را طوری بزنید که قابل رها شدن در مواقع اضطراری باشد از لینک زیر استفاده کنید: (http://www.canyoneering.net/content/index.php?categoryid=2&p2_articleid=80)

2) نکته مهم برای نفر اول این است که مطمئن شوید که این شخص توانایی وارد شدن و خارج شدن به حوضچه آب در حد اکثر ایمنی را دارد و می تواند طناب فرود را با خود نگه دارد تا از آن به عنوان طناب راهنما استفاده کند، که این به چند روش میسر است:
پایین دادن نفر اول:
نفر اول می تواند با استفاده از یک خفت اسبی (mule) طناب خود را به یک کارابین و در نهایت به هارنس خود متصل  کند(http://www.canyoneering.net/content/index.php?categoryid=2&p2_articleid=80  ) و فرود برود. اگر نفر اول در حوضچه آب (به دلیل قدرت بیش از حد هیدرولیک آب) دچار مشکل بشود ونیاز به آزاد شدن از طناب فرود داشته باشد، می تواند خفت اسبی را باز کند و به سمت انتهای حوضچه شنا کند، باید مطمئن بود که هنگام ورود به حوضچه از بالا طناب آزاد برای فرود رونده در اختیار گذاشته می شود.

نفر اول ابتدا نیمی از فرود را پایین می رود، سپس مسافت باقی مانده را پایین میرود. با انجام این کار شما میدانید طناب را به چه اندازه تقسیم کنید تا از لبه حوضچه کمی کوتاهتر باشد، این به فرد فرود رونده این امکان را می دهد تا کنترل پایین رفتن تا انتهای طناب و کمی بالاتر از لبه حوضچه را به دست بگبرد، در این زمان فرد فرود رونده توسط خفت اسبی در انتهای طناب قفل می شود و به بالا علامت می دهد(حتما یک سوت همراه داشته باشید) که او را پایین دهند. فرود رونده وارد حوضجه می شود و شروع به شنا کردن می کند در حالیکه طناب به او متصل است، باز هم اطمینان حاصل کنید که از بالا طناب اضافی به اندازه نیاز، در اختیار قرار داده می شود.
نفر اول تمام مسیر تا حوضچه را پایین می رود و در هنگام خروج ار آن مطمئن می شود که طناب به او متصل است.
وقتی نفر اول به طور ایمن از حوضچه خارج شد، طنابی که با آن پایین داده شده بود را می گیرد و با آن کارگاهی در پایین می زند، این طناب اکنون "طناب راهنما" برای سایر فرود روندگان است، (توجه!!!) به زاویه ای که این طناب با کارگاه می سازد به شدت دقت کنید. زاویه ای که طناب راهنما در هنگام تنش می سازد تا حد زیادی بر مقدار نیروی اعمال شده به کارگاه ها تاثیر دارد. لطفا به این لینک برای دیدن جزئیات بیشتر در مورد نیروهای  وارده در یک فرود با طناب راهنما مراجعه کنید (http://www.canyoneering.net/forums/showthread.php?t=644) این مقاله تاکید بر آن دارد تا مطمئن شوید که کارگاه های مستحکمی دارید.
وقتی کارگاه از پایین زده شد،  باید کارگاه رها شونده بالایی طوری اصلاح شود که دیگر در حالت آزاد شونده و قابل پایین دادن نباشد، و حتی این کار گاه می تواند به یک کارگاه استاتیک تبدیل شود (که البته خیلی ضروری به نظر نمی رسد). نکته اساسی در اینجا این است که اطمینان حاصل کنید که کارگاه به طوری قرار گرفته باشد که طناب راهنما قابلیت تحمل تنش و کشیده شدن را داشته باشد. راه های مختلفی برای کشیدن طناب وجود دارد که قابل استفاده اند که یکی از آن ها جادوگر یا VooDoo نامیده میشود: (http://www.canyoneering.net/forums/showthread.php?t=1264). این تکنیکی جالب و سرگرم کننده است. نمودار موجود نشان می دهد که چگونه این سیستم کشش را راه اندازی کنید.
نفر دوم فرود رونده اکنون روی تک رشته آزاد طناب و متصل کردن خود حمایت خود از طرفی به طناب راهنما و از طرف دیگر به هارنس خود، فرود می رود.  همچنین نفر دوم کیسه طناب را( که اضافه طنابی که روی آن فرود می رود، داخل کیسه جمع شده است) پایین خواهد برد. طناب راهنما فرد فرود رونده را از برخورد با دیواره دره و ورود به حوضچه ها باز می دارد.
وقتی نفر دوم فرود رفت، طناب راهنما را محکم کنید، طناب راهنما را فقط بعد از فرود نفر دوم محکم کنید( اولین نفر استفاده کننده از طناب راهنما). محکم کردن طناب راهنما بعد از سایر فرود روندگان می تواند منجر به وارد شدن فشار بیش از حد به طناب راهنما و در نهایت به کار گاه ها شود.
بعد از فرود نفر آخر، کارگاه پایین را باز کنید و همه ابزار ها از جمله کارابین ها را از طناب جدا کرده و طناب فرود را بکشید، تا کل طناب جمع شود.

منبع : سایت دره نوردی